ಅಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವೇ ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸಿತ್ತು. ಕೇವಲ 50 ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಚಿತ್ರಣವೇ ಬೇರೆ. ನೂರಾರು ಪಕ್ಷಗಳು ಕಣದಲ್ಲಿದ್ದು, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು, ಮೈತ್ರಿಕೂಟಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಆಡಳಿತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಟಿಲಗೊಳಿಸಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಧಾನಿಗೂ ಇಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸವಾಲಿದೆ.

ನೆಹರು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳು ತಲುಪಲು ದಿನಗಳೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ರೇಡಿಯೋವೇ ಅಂದಿನ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧನ. ಆದರೆ ಇಂದು, ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರತಿ ಮಾತು, ಯೋಜನೆಗಳು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ಮನೆಮನೆ ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನೈಜ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಆಡಳಿತದ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ನಿಗಾ ಇರುತ್ತದೆ.

1950ರ ದಶಕದ ಭಾರತವು ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆಯ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ 2020ರ ದಶಕದ ಭಾರತವು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಭಾರತ. ಜನರಿಗೆ ಈಗ ಕೇವಲ ಅನ್ನವಲ್ಲ, ವರ್ಲ್ಡ್-ಕ್ಲಾಸ್ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಅವಕಾಶ ಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಹೊರೆ ಅಂದಿಗಿಂತ ಇಂದು ಹಲವು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ನೆಹರು ಅವರ ಭಾರತವು ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಹೊಸ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಮೋದಿಯವರ ಭಾರತವು ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ (Global role) ಪ್ರಮುಖ ಆಟಗಾರ. ವ್ಯಾಪಾರ, ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಇಂದು ಜಗತ್ತೇ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.

ನೆಹರು ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು. ಭಾರತ ಅಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಇಂದಿನ ಬಲಿಷ್ಠ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದು ಕಳೆದ 7 ದಶಕಗಳ ರೋಚಕ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಮುಂದಿನ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಭಾರತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ.